Er was eens een festival in een park....

Vorige donderdag, vroeg in de ochtend, vertrokken 3 feestartikelen naar het land van Bier und Wurst. Cho, K en L hadden een simpele missie: het onontgonnen terrein der Duitse festivals gaan verkennen, Rock Im Park in het bijzonder. R.I.P. vindt plaats in Nürnberg, een stad van zo'n 500.000 inwoners in het noorden van Bundesland Bayern, door de locals Franken genoemd. Het gebruikelijke vertragingsmanoeuvre van Cho had deze keer een ietwat spectaculaire aard: een benzineleiding die vervangen moet worden.Al bij al viel de schade nog mee, rond 9u30 werd de tocht naar het Oosten aangevat. Cho is een waar feestartikel: pauzeren is voor losers en niet-feestartikels. We stopten slechts éénmaal onderweg om in een degoutant duur (2€30 voor een Esspresso die te verwarren viel met een verloren gelopen druppel) Duits wegrestaurant te eten. 7 uur later arriveerden we. Groot was onze verbazing toen bleek dat we de auto moesten parkeren in het vroegere congrescentrum gebouwd door ons aller Adolf. Fijn gevoel voor ironie die Duisters.

De eerste aanblik op de camping was één van onsteltenis: the sky is the limit. Terwijl wij zaten denken over het verbergen van glazen flessen whiskey en jägermeister in slaapzakken zagen we Duitsers op de camping met tv's, frigo's, bakken bier, zwembaden, en generators. Camping security is hen vreemd. Niet één keer werden we gecontroleerd als we de camping binnenkwamen. Neen, zelfs niet op het in bezit zijn van een bandje. Grootste vaststelling van de hele reis: Duitsers zijn in alles beter dan wij.

Toen we geïnstalleerd waren aan de rand van het meer de Duzendteich kraakten we de eerste tray Carapils (ja, inderdaad: Cara. Festivals zijn al duur genoeg). Er bleek al minstens één prente in de buurt te zitten, mooi zo. Zolang we Metallica en R.A.T.M. speelden op de radio bleven de ons omringende Duitse medemensen redelijk kalm. Uiteraard kon Spomans (*) zich niet al te lang inhouden: de feestskieve moest opgelegd worden. Briljant plan. Bij de eerste noten van 'De heuveltjes van Arnika, euuuh, Erika" stroomden de mensen toe: "What's that music? Where is it from? Man, it's good!". Onze buren bleken fantastische mensen te zijn. Drie meest opvallende figuren: Andy, Klaksje en de Rosten. De whiskey stroomde royaal en het resultaat was er al gauw. De Rosten geloofde niet dat Cho een Quechua tent wel degelijk in 2 seconden kon opzetten. Cho bewees wel degelijk over de skills te beschikken om dit wel te doen. Enkele minuten later was hij echter volledig verdwenen. Een korte zoektocht van Spomans en mezelf maakte veel duidelijk. Cho lag uitgeteld in de net opgezette Quechua tent. We waren een uur of 5 ter plaatse, het eerste slachtoffer was een feit. De rest van de avond is redelijk wazig. De "beperkte" hoeveelheid bier en whiskey hebben daar volgens mij niets mee te maken. Ik herinner me wel nog de vaststelling tijdens Spomans' en mijn tochtje over de camping: ze hebben een feesttent. En o ja, het is er feest.

DAG 1

8u30. Ik ben wakker? What the fuck, waarom ben ik wakker? 't Is lik 8u30! Boosdoener: de zon. Prachtig weer. Broeikaseffecten in de tent. Zo snel mogelijk naar buiten. Mottig. Kater. We hebben geen water mee. Dom. Oplossing: Aldi. Geniaal. Onderweg terug komen we een terras tegen. Dit betekent de start van ons dagelijkse ontbijtritueel: Op het terras één koffie en één à twee frisse halve liters kelderen. Grootste voordeel aan het terras: ze hebben er wc's met het marmer letterlijk aan de muren. Kakken! Hoeveel dat kost mag je zelf bepalen. Duitsers zijn in alles beter dan wij. Eindelijk naar de weide dan. Eerste optreden: Turisas op Clubstage. Wat blijkt: Clubstage is een binnenpodium in het ijshockey-staduim van Nürnberg. Machtig. Tweede optreden: Eagles Of Death Metal. Zalige show, maar de belangrijkste opmerking is van andere aard. De pinten zijn 40 cl, Becks. 3€30. Niet goedkoop, ook niet pokkeduur. Maar wat doe je als je pint leeg is terwijl je naar een optreden staat te kijken? In België: iemand moet naar de bar lopen. In Duitsland: er lopen kerels met 12 liter pinten op hun rug door het publiek. Gewoon even roepen en ze komen ze bijtappen. Duitsers zijn in alles beter dan wij. Rest van de dag: The Fratellis en Die Toten Hosen. Die Toten Hosen zijn oude Duitse punkers waar het publiek volledig wild voor gaat. Echt coole show, hoge spectakelwaarde met een zanger die met één poot in het gips toch bovenop de mainstage klimt om zich daar te zetten en Bengaals vuur aan te steken. Spomans vind tijdens dit optreden een pet: Carhart, zwart met roze strepen. Gedurende het hele festival doet hij er geen afstand meer van. Hij bouwt een bijzonder affectieve relatie op met de pet. Na het festival gaan we terug naar de camping om alcohol te absorberen met onze Duitse buren. Na dit festijn trekken Spomans en ik naar de feesttent. Marginale toestanden overal. Het draait uit op een heel aangename avond. Het is al lang licht als ik in m'n tent kruip. Gedachte: "Fak, 't is ier cool" en "Fak,'k zien muule".

DAG 2

Zelfde probleem als de eerste ochtend: Pokkewarm, grove kater. Na het ontbijtritueel gaan we naar de festivalweide voor Opeth. Onderweg barst de hel letterlijk los. Zot onweer. In een mum van tijd staat alles onder centimeters water. Hagelstenen en ijskoud. Het podium bereiken is niet mogelijk en half onderkoeld vluchten we terug naar de tenten om te controleren of die überhaput nog bestaan en verse kleren aan te doen. Onderweg zien we dat straten letterlijk blank staan. Na het festival ontdekken we dat de binnenstad Nürnberg volledig ondergelopen is en dat tijdens het onweer 7 festivalgangers door de bliksem geraakt zijn. Heftig. Als het onweer gepasseerd is wagen we ons weer naar de weide. Ondertussen heeft de brandweer alle water weggepompt, alles ligt er quasi droog bij. Duitsers zijn beter in alles. Rest van dag 2: Serj Tankian, Cavalera Conspiracy, Booka Shade en RAGE AGAINST THE MACHINE. R.A.T.M. Moshpit van grofweg 45.000 man. Constant. Gekke toestanden. Spomans slaagt erin de portefeuilles van mezelf en Cho kwijt te raken. 450 euro ligt ergens in de moshpit. Het mirakel van Nürnberg: de Duitsers vinden onze portefeuilles en geven ze terug. Elke fucking euro zit er nog in. Duitsers zijn in alles beter. Als je Spomans ziet: vraag hem zeker dit verhaal in geuren en kleuren te vertellen. Het is één van zijn meest epische. Na R.A.T.M. en dit debacle drinken we halve liters en bekijken we The Prodigy van uit de verte. Volledig gekraakt sluiten we af met Justice. Na het consumeren van alcohol met de buren op de camping gaan we alledrie naar de meest logische plaats: de feesttent. Feest allom. Het blijkt een nog aangenamere avond te worden.

DAG 3

Ruwweg geschat: 33 minuten geslapen. Pijn. De ochtendlijke halve liters helpen me erbovenop. Keer goed gaan kakken doet ook geen kwaad. Plots moeten we vluchten. Het onweer van de vorige dag herhaalt zich. We zijn net op tijd terug onder de partytent van onze buren om te schuilen. De buren, vooral Andy dan, blijken al legendarisch droenke te zijn. Mooi van hen. Na het onweer koken we en gaan we voor de laatste keer naar de weide. Slechts drie optredens de laatste dag. In Flames, The Offspring en Metalli-fuckin'-ca. Zalig. Episch. METAL. BRUTAL. Cho en Spomans zijn ondertussen zo zat als een konijn. Duitsers vragen me constant: "Where are your two drunk friends?" Prachtig. De dag afsluiten gebeurt opnieuw in de feesttent.

DAG 4

Opkramen doet pijn. Cho ziet er meer dood dan levend uit. Spomans is zo zwak dat hij z'n arm letterlijk maar half kan opheffen. Het plan om het nazicentrum te bezoeken voor we naar de binnenstad rijden wordt om duidelijke redenen afgeschaft. We checken in in ons hostel: Lette'm Sleep. 2 euro de halve liter. Nice. Douchen is nog nicer. We verkennen de stad in de namiddag. Halve liters met Apfelstrüdel. Lekker. Terug in het jeugdhotel vragen we of er een tof café is waar we Italië-Nederland kunnen bekijken. Dit blijkt volledig overbodig. Op nog geen 300 meter van het jeugdhotel is er een groot scherm opgesteld waar Duitsers iedere avond naar het voetbal komen kijken. En ik spreek over duizenden Duitsers. Halve liter: 3 euro. Duitsers zijn in alles beter dan wij. Holland heerst overigens. 's Nachts in het hostel maken we indruk op twee Nieuw-Zeelanders door een fles Jägermeister binnen te ketsen. Goed gedaan!

DAG 5

Wakker worden doet pijn. Kater ook. Boonen heeft gesnoven. Lekker. Eindelijk tijd voor wat cultuur. Germanisches Nationalmuseum en het Imperial Castle van Nürnberg worden bezocht. Helemaal niet mis allemaal. 's Avonds: twee voetbalmatchen op het groot scherm. Joint paffen met een random Duits. Cho speelt een voetbalspel met dezelfde Duits. Halve liters. Terug in het jeugdhotel gaat Spomans volledig wild met twee Spanjaarden in bizarre kostuums. Typisch. Tijdens een laatste sigaret voor het slapen gaan word ik bijna emotioneel over de enorme coolheid van Nürnberg.

DAG 6

We staan vroeg op en bezoeken de zoo. Flocke zit daar. Heel populair beest. Andere dieren in de zoo zijn voor de meeste Duitsers bijkomstig. Indrukwekkende zoo. Rond kwart na 1 vertrekken we naar kut-België. Een dikke 6 uur later zijn we al in Gent. Merci Cho! We checken het voetbal in Het Zwarte Gat en drinken halve liters. Ik val in slaap op een tafel.

UITSPRAKEN

* Allerlei en gigantisch veel opmerkingen over de humiditeit van Spomans' ma.
* Prenteuu
* Ze komen misschien uit hetzelfde bos
* Je ku misschien een berichtje sturen naar je computer
* Je zoe beter z'n toren in z'n prente steken dan z'n prente in een toren
* Guess again, nigger!
* LaCroel De Slekke
* Gaan we ware Carma's drinken?

Andere uitspraken, situaties en beschrijvingen worden om redenen van niet internet-proof hier weggelaten. Geluidmateriaal is bijvoorbeeld bij mij te verkrijgen op eenvoudig verzoek.

Conclusie: zalig festival, heel coole stad. Duisters zijn in alles beter.

(*) NOOT: L had het heel erg moeilijk om tijdens de reis z'n speeksel (en ravioli) in z'n eigen bek te houden. Hij speekte me voortdurend onder. Vandaar: Spomans.